CIĘŻKIE, SZEROKIE SPODNIE

Te spodnie ciężkie, szerokie nawet i w pasie, ^ długie, a więc zachodzące wysoko u góry, doma- ‚ gały się szelek. Skrojone według nowej mody, coraz xzęściej robione konfekcyjnie, zwłaszcza dla armii, a ta się liczyła, nie utrzymałyby się w pasie same lub spięte paskiem.Równocześnie złożono hołd demokratycznemu antykowi. Stało się to bowiem w epoce antycznego umieszczenia sta­nu znacznie powyżej linii bioder, gdzie dawne spodnie, culoltes, mogły zatrzymywać się same.Do stroju sankiuloty, zwłaszcza na współczesnej rycinie, należały saboty. Są to bardzo prymitywne, płytkie drewniane trzewiki, bez zapięcia, grube, z grubą podeszwą, z noskiem zadartym do góry. Mogły być zresztą i z drzewa kombinowanego ze skórą.

MODNE PERUKI

W roku 1770 modne więc były peruki następujące: peruka o   dwu warkoczykach, przewiązanych rozetkami wstążek tuż na karfeu; peruka o licznych małych lo­kach; peruka o jednym długim splocie, opadają­cym w tyle głowy na frak; peruka a la brigadiere, o    trzech szerokich lokach z tyłu i z szerokim prze­wiązaniem wstążką; peruka prostokątna,- przejęta przez sędziów „i urzędników angielskich; peruka workowa, składająca się z długich, ‘ upiętych po bokach w cztery pukle włosów, których związany koniec układano w wiszący z tyłu kitajkowy czarny woreczek; wreszcie peruka niby księża, d’abbe, okrągła, z małą tonsurą na szczycie.

TYPY PERUKI

Wielka encyklo­pedia francuska w roku 1770 pokazała siedem zasadniczych typów peruki Ale naprawdę było ich o   wiele więcej, gdyż w wyniku długiego rozwoju każdy naród, każdy stan, a nawet każdy wiek dobierał sobie właściwe uczesanie; nie wypadało przecież, aby lokaj miał taką samą perukę, jak pan. Amerykańscy koloniści wnet zaczęli się czesać po swojemu. Anglicy kształtowali swoje peruki urzę­dnicze, a w czasie rewolucji francuskiej zjawiły się peruki rojalistyczne, o pięciu lokach starannie ufry­zowanych po bokach i peruki patriotyczne, z pu­klami włosów, uczesanymi niby naturalnie.

MODNE TRZEWIKI

Modne były trzewiki , ‚z czerwonymi obcasami, nie bardzo wysokie. Poń­czochy noszono w tym samym tonie, dostosowane w kolorze do fraczka, nie kontrastujące z nim. Za /poprzedniego króla modne były kolory czyste, eks- presyjne, mbóne, a w kompozycji ich pewna jaskra-, ; wbść. Było to w duchu późnego mahieryzmu. Teraz  inaczej, łagodność, ustępliwość, brak zasad obo­wiązywały także w barwach^ Lubiano tak zwa ne kolory pastelowe, .niewyraźne,’przejściowe: dekatny fiolet, złamany róż. Spodenki, culottes, noszono ‚w tym samym’ koIorze,’ co góra stroju. Były,- one jeszcze węższe,/mało‘ widoczne pód frakiem,sięgające poza kolana,a zapinano je na‘parę gii-t ji ziczków z boku ^nakładano na pończochy, nacią­gnięte* gładko.

KABAT I SZEROKIE SPODNIE

Kabat i szerokie spodnie z nacięciami, czyli pludry, zanadto przypominaly bliskich sąsiadów. Chętnie witano w tym kalejdoskopie strój węgierski. Węgry były są­siadem oddzielonym górami, niegroźnym i przy­jaznym. Najbardziej widoczne w tym stroju były rozmaite pętle, czyli sznurkowe naszycia i zapięcia, wygodne czapy, jak magrerka i kuczma, nie tylko szlacheckie, lecz powszechne, ”Wj/gudnjt. dolman, dobry do konnej jazdy, do narzucenia na cały ubiór, bekiesza. Takie odmiany stroju nie były jednak do­brze widziane. Prawdziwy Polak powinien był tak wyglądać, jak na ludowym, prymitywnym obrazku.

DŁUGI I SZEROKI

Ale równocześnie był tak długi i szeroki, zwłasz­cza w rękawach, że nadawał się tylko dla ludzi nic nie robiących. Inni musieli nosić krótsze kubra­ki. Przy takiej sylwetce, a zwłaszcza przy długich opadających lokach/ kreza nie mogła się utrzymać. Jej miejsce zajął naprzód nieduży kołnierz wykła­dany, przecięty w środku, jaki widzimy dziś u du­chownych, a później coraz wyraźniej uwidaczniały się pienisty gors koszul i chusta, przewiązująca ozdobnie szyję. Tak właśnie, jak współczesny kra­wat. Zresztą z tych czasów wywodzi się ta nazwa.

PERUKI MĘŻCZYZN

Wreszcie peruki mężczyzn upodabniały twarz męską do kobiecej. Kobieta od dawna nosiła i nosi włosy dłuższe niż mężczyźni. Stąd przybranie twarzy mężczyzny w \ długie i starannie trefione loki jest oznaką zniewieścienia. Trudno sobie wy­obrazić klasycznego Rzymianina w angielskiej weł­nianej peruce. Wprowadzenie francuskiej, ogrom­nej peruki łączy się także z anegdotką o łysinie Ludwika XIII lub XIV. Jednak takie przypadkowe uzasadnienie mody ówczesnej peruki nie jest prze­konywające. Za przykładem łysego króla przyjęłoby się jego uczesanie.

KOSTIUM

Kostium. powinien był wskazywać na znakomity stan jego właściciela, dalekiego od chęci pracy. Najbardziej trwałym jego rekwizytem była symboliczna peruka, tak zwana państwowa. Peruka kobiet i mężczyzn noszona bywała dla wielu powo­dów. Naprzód dla zakrycia łysiny. Potem dla naj­łatwiejszej zmiany koloru włosów. Z tym łączyły się cele estetyczne, wspólne całemu kostiumowi: upiększenie postaci. Dalszym celem peruki było wyróżnienie spośród innych osób, i nie noszących tak wspaniałych włosów. Taka symbolika kojarzy się z arystokratycznym charakterem peruki. Mógł ją nosić i pielęgnować tylko człowiek nie pracujący fizycznie.

Dieta dla chorego

Dla każdego człowieka powinna być ustalona odpowiednia dla niego dieta. Powinna
być ona zależna od jego warunków, stanu zdrowia, wieku i jeszcze innych cech.
Dlatego także w wypadku chorego powinna być ustalona właściwa dieta. Co może
obejmować dieta dla chorego? Chociażby chude mięso, ryby, dróg i jajka. Taka
osoba powinna też sporządzać sobie smaczne posiłki przyrządzane z mleka,
budyniu i sera. Warto, by skupiła się na warzywach i owocach. Jaki wpływ mogą
mieć na nią warzywa i owoce? Przede wszystkim mogą poprawić nasz apetyt oraz
dać nam bardzo dużo niezbędnych witamin. Natomiast osoba chora powinna stronić
od tego, czego nie lubi. Warto, aby unikała gotowanej kapusty, rzepy, ogórka,
niedojrzałych owoców. Musi także przestać spożywać smażonych i tłustych
potraw, takie jak wieprzowina i inne tłuste mięsa. Taka osoba musi się
zastanowić, jakie potrawy mogą wpłynąć źle na jej stan zdrowia. Jeśli każda
osoba chora przebywająca w domu ustali sobie odpowiednią dietę, to na pewno
szybko powróci od zdrowia. Jeśli nie potrafi ustalić takiej diety, to może
zapytać się o radę swojego lekarza rodzinnego.

Zdrowy styl życia

Jeśli obierzemy tak zwany zdrowy styl życia, to na pewno pozytywnie on na nas
wpłynie. W jaki sposób? Przede wszytym zdrowy styl życia może oznaczać obranie
wartościowej diety, która będzie pasowała do naszych warunków. Poza tym może
to oznaczać uprawianie jakiegoś sportu, który może pozytywnie wpłynąć na
naszą odporność i samopoczucie. Dzisiaj możemy korzystać z wielu praktycznych
diet, które mogą okazać się dla nas bardzo pożyteczne. Warto byśmy skupili
się na odpowiednich ćwiczeniach. Większość osób jest dzisiaj przepracowanych i
zestresowanych, ale nie powinno to oznaczać, że nie mamy czasu na ruch. Możemy
poświęcać nawet kilkanaście minut dziennie. Wystarczy odpowiedni relax w
weekend. Jeśli będziemy tak podchodzić do naszego życia, dbać o nie na każdym
kroku, to na tym skorzystamy. Będziemy odporni na wiele chorób i urazów. Ważne,
aby sami rodzice uczyli swoich dzieci obrania takiego zdrowego stylu życia. Mogą
to uczynić poprzez udostępnianie dzieciom odpowiedniego pożywienia oraz
gwarantowanie im jakiegoś rodzaju sportu, na przykład wypad na basen lub pograć w
piłkę. Taki styl życia wpłynie korzystnie na każdego z nas.

DOKŁADNA KOMPOZYCJA WALORÓW

Bezwzględnie dokładny w kompozycjach walorów Gauguin był wybitnym przykładem nowego malar­stwa. A to ówczesne malarstwo pomaga nam do­strzec jeszcze jeden problem kostiumu jako symbolu czasu: problem ucieczki od miasta i kult natury. Dokładniej wsi. Ważną przyczyną nowego stylu była bowiem także niechęć do cywilizacji, już wy­łącznie miejskiej. Van Gogh, który uciekł na pro­wincję, i Gauguin, który wyjechał na Tahiti nie mogąc znieść ciężaru kultury europejskiej, byli w pewnym sensie malarzami secesji. Modny był zwyczaj wyjeżdżania na niedziele i urlopy do wód, odkrywania gór i morza. Natchnieniem do stwo­rzenia kostiumu secesyjnego mógł być także swo­bodny strój wycieczkowy, a nawet modna sty­lizacja i dekoracja wiejsko-naturalna.

U SCHYŁKU WIEKU

U schyłku wieku w zanied­banym stroju artystowskim malarz czy literat pokazywał, że ważny jest człowiek; nie ubiór, który każdy może kupić. ‚Artysta z końca XIX wieku wyobrażał sobie a przynajmniej udawał, że na szczycie drabiny społecznej stoi on. Inni, co najwyżej, mogą mieć więcej pieniędzy. Ale tej .fikcyjnej wyższości przeciwstawiał się jego ubiór mizerny. Nowy styl widoczny był także w innych szczegółach. Charakteryzowała go odrębność i wy­razistość linii, i najczęściej czarny kolor. Oswobo­dzenie się od otoczenia, spotęgowanie wyrazu po­staci, neoromantyczny kult osobowości, podkreśle­nie własnych, niepowtarzalnych cech, sprowadzenie sylwetki mężczyzny do surowych graficznych war­tości, uwolnienie człowieka’ od skomplikowania życia wskutek rozwoju przemysłu, było w stylu. Te dążenia wystąpiły równolegle w stroju i plastyce.

PRAKTYCZNE UZASADNIENIE

Po uzasadnieniu praktycznym nowego męskiego ubioru odnaleźć można dalsze jego przyczyny, bar­dziej idealne. Indywidualizm był znamieniem epo­ki. Towarzyski wiek XIX, który przez. współdzia­łanie ludzi w miastach tyle dokonał w cywilizacji, wiek Balzaka i Zoli, opisujących społeczeństwo, nie bohatera, musiał wytworzyć reakcję. Dążenia indy­widualistyczne, tłumione, wybuchnęły z tym wię­kszą siłą. Artysta, któremu niedawno narzucano obowiązki wychowania, a przynajmniej zabawia­nia otoczenia, zwrócił się przeciw otoczeniu z nie ukrywaną nienawiścią. Modnymi pisarzami końca wieku byli Stirner i Nietzsche. Autorzy Jedynego i jego własności i filozofii skierowanej przeciw wszystkiemu, co ludziom wspólne. Łatwo te indy­widualistyczne tendencje odczytać w ówczesnym kostiumie. Epoka poprzednia, okres pozytywizmu, oznaczała przewagę ubioru, czyli pieniędzy i kraw­ca, nad człowiekiem.

CZTERY TYPY KAPELUSZY

Należały do nich cztery typy kapeluszy, 2 których każdy miał historię, sięgającą do dzisiaj. Podobny do kapelusza Eden był perłowoszary, z szeroką wstążką, wgięty w środku kapelusz noszony przez księcia Walii, późniejszego Edwarda VII w Bad Homburg, w ro­ku 1896. Najdłużej utrzymał się kapelusz tyrolski, z piórami, podejmowany na Zachodzie w okresach    przyjaźni niemieckiej. Modny stawał się kapelusz harcerski, użyty później przez Baden-Powella, a wtedy ulubione nakrycie głowy plantatorów po­łudniowoamerykańskich. W Stanach Zjednoczo­nych robił także karierę kapelusz cowboyski, z kre­zą przeszytą sznureczkami, używany naprzód przez amerykańskich żołnierzy. Ws2ystkie te kapelusze ‚tyły wygodne, a przynajmniej tanie i lekkie.

W KAPELUSZU PANAMA

Takie były kapelusze panama, z niską okrągłą główką i wygiętym rondem, noszone przez grają­cych w tenis w Anglii od 1880 roku. Słomkowe były kapelusze wioślarzy, 2 wstążką czarną albo białą szeroką wstążką jedwabną. Zostały one uwie­cznione na artystyczno-sportowych obrazach Renoira z pejzażami nad Sekwaną. Stałą i sztywną’ formę miał również biały kask kolonialny, wówczas ame­rykański, oraz francuskie meloniki, z wąziutką wstążką i główką niską. Podobna do hełmu i do melonika była angielska czapka sportowa 2 wełnia­nego materiału pledowego w kratę, 2 klapkami na uszy, związanymi u góry, na szczycie głowy w ko­kardkę. Ona stanowiła żywy dowód wzrastających wpływów  amerykańsko-angiełskich w kostiumie, a zara2em pr2ejście do form kapeluszy pilśniowych miękkich, indywidualnie 2aginanych.

DOSZUKIWANIE SIĘ WPŁYWU SPORTU

Nawet w pelerynie może uparty kostiumolog do­szukać się wpływu sportu, skoro służyła niegdyś do turystyki pielgrzymiej. Z poważniejszym celem. ‚ Problemy epoki, w szczególności indywidualizm, i szacunek dla wsi, a także uleganie sportom wyra­ziły się w ówczesnych męskich kapeluszach. W okresie lat 1880—1900 występowało obok sie­bie na równych prawach kilkanaście ich typów i nasze współczesne męskie okrycia głowy wy­wodzą się z form, wykształconych w owych czasach. Utrzymywał się. jeszcze przy życiu cylinder z wy­gięciem wąskiej krezy, zwanym d’Orsay, wskazu­jącym na związki z dyplomacją. Był on czarny, jedwabny, błyszczący albo perłowoszary, do naj­bardziej wykwintnego sportu. Cylinder taki z bar­dzo niską główką używany mógł być też do ja­zdy konno. Modne były kapelusze słomkowe.